อ่าน่ะ ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาอ่านหรอก T^T 555
ก็แค่อยากลงฉลองเปิดไดเท่านั้นเอง
มันยังไม่ดีขนาดนั้นเลยหรอ เฮ้อ เศร้า!!!
รัก คยูเฮ มากมาย >///<
.........................................................................................
[SF] :::::I’m Yours::::: [KyuHae]
โมโห…………. หงุดหงิด…………. โกธร………….
ตอนนี้เขาไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาแทนอารมณ์ที่มันครุกครุ่นอยู่ตอนนี้ รู้อย่างเดียวว่า ลีทงเฮตอนนี้อารมณ์ไม่ปกติ!
แต่ถึงอย่างนั้นอารมณ์นี้เขาก็ไม่อยากจะให้เกิดขึ้นกับทุกคนหรอก ถึงจะเที่ยวบอกใครๆว่าเขาไม่ได้โกธรใคร และก็ไม่ได้อารมณ์เสียด้วย แต่ก็คงไม่มีใครใช่นักหรอก หน้าตาที่บูดบึ้ง กับน้ำเสียงที่ตอบมาแต่ละอย่างมันดูถากถางพิลึก!
แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ตอนนี้เขาไม่อยากจะเจอหน้า เสียงก็ไม่อยากได้ยิน หรือแม้แต่ชื่อเขาก็ไม่อยากให้ใครมาเอ่ยให้ฟัง ……………..ใช่โจคยูฮยอนนั้นล่ะ คือใครที่ทำให้อารมณ์เขาพุ่งปรี๊ด!
“พี่ทงเฮ~! พี่โกธรอะไรผม”เสียงที่ใครๆต่างก็ลงความเห็นว่ามันนุ้มนวลขนาดไหน แต่มันไม่อยู่ในความคิดของทงเฮตอนนี้แม้แต่น้อย เพราะมันยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดมากกว่าเดิม
“เปล่า” ทงเฮได้แต่จิ๊ปากเล็กน้อย
“ถ้าเปล่าก็หันมามองหน้าผมหน่อยสิ”โจคยูฮยอนที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูออดอ้อนนิดๆ พร้อมๆกับเชยคางให้ร่างบางหันมามองหน้า
“น่ะครับ ดีกันน่ะ”คยูที่ยื่นนิ้วก้อยไปให้ การกระทำที่ดูเหมือนเด็กๆ คนภายนอกอาจจะมองว่า โจคยูฮยอนนั้นดูเย็นชาต่างจากอายุ แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย โจคยูฮยอนมีความเป็นเด็กอยู่ในตัวเองเต็มเปรี่ยม
การกระทำเล็กๆน้อยๆนั้นส่งผลให้ร่างบางเริ่มใจอ่อนแต่มันก็ไม่เต็ม 100% หรอกน่ะ โจคยูฮยอนได้แต่ยิ้มน้อยๆ เขารู้ว่าคนตรงหน้าเขานั้น ขี้งอน เข้าแต่ใจ แต่ก็เป็นคนที่มีเหตุผลพอควร หากอธิบายให้ฟังดีๆ ทงเฮก็พร้อมจะรับฟังเสมอๆ
สาเหตุที่ร่างบางโกธรเขาน่ะหรอ จะว่ามันก็เป็นรื่องไม่เป็นเรื่องนักหรอก ก็หลายๆรายการที่ช่วงนี้เขาไปออก มักจะมี MC นู้นนี้ให้ความสนใจเขามากเป็นพิเศษ แล้วก็มีผู้หญิงมาเจอะแจะนิดๆหน่อยๆ แต่ผมก็บอกแล้วว่ามันไม่มีอะไร แต่ร่างบางไม่คิดอย่างนั้นนะสิ หาว่าผมน่ะไปโปรยเสน่ห์
มีอย่างที่ไหนที่ตัวเองทำบ้างเขายังไม่ว่าอะไรซักคำ พี่ทงเฮน่ะยิ่งกว่าผมอีก มีดารารับเชิญผู้หญิงน่ารักๆหน่อยเป็นไม่ได้ ต้องเข้าไปเจอะแจะ ต้องเข้าไปพูดคุย ใครกันแน่ที่สมควรจะ หึง มากกว่ากันเนี้ย!
แต่ช่างมันเถอะอย่างไงตอนนี้เขาก็เขาใจกันแล้ว พี่ทงเฮที่ตอนนี้หน้างอนิดๆ บอกให้รู้ว่ายังไม่หายโกธรน่ะ ทำให้คยูต้องเขาใจต่างๆนาๆ
คยูที่ตอนนี้อุ้มร่างบางไว้บนตัก ส่วนตัวเองก็คลอเคลียและซูดดมความหอมหวานจากเส้นผม มือไม้ที่โอบกระชับรอบเอวบาง ถ่ายทอดความอุ้นอบให้กันและกัน
“พี่ทงเฮ”คยูที่แกล้งพ่นลมหายใจไปที่ใบหูของร่างบางส่งผลให้ร่างบางจั๊กจี้ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าสวย ความโกธรเคืองก็หายไปสนิท
You are my everything....................... nothing your love won't bring
My life is yours alone....... the only love I've ever known
Your spirit pulls me through when nothing else will do
Every night I pray on bended knee
That you will always be my everything
เสียงที่อ่อนทุ้ม คยูมักจะเลือกเพลงนี้มาร้องให้ร่างบางฟังเสมอๆ เมื่อใดที่ร่างบางโกธรเขา บทเพลงๆนี้เป็นบทเพลงที่มีความหมายทั้งต่อเขาและร่างบาง
พี่ทงเฮที่ร้องเพลงนี้ให้กับคุณพ่อ……….. คุณพ่อที่อยู่บนสรวงสวรรค์………….คุณพ่อที่พี่ทงเฮรักมากที่สุด………
กับเขาเองเพลงนี้ก็มีความหมายมากมายจริงๆ ตั้งแต่วันแรกที่เขารู้ว่าจะต้องมาร้องคอรัสให้กับพี่ทงเฮ เขาก็ดีใจมากๆ
พี่ทงเฮคือทุกๆอย่างของเขา……….. ชีวิตของเขาเป็นของพี่ทงเฮตั้งแต่วันแรกที่เขารู้ว่าตัวเองรู้สึกเช่นไร……..พี่ทงเฮที่รักของผม…….
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นผ่านไป ทุกๆอย่างก็ดูเหมือนจะกลับมาเป็นปกติ มีบ้างที่พี่ทงเฮจะงอนบ้าง โกธรเขาบ้าง แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ เพราะคยูฮยอนนั้นชอบที่จะเข้าไปแกล้ง ไปกระเซ้าเหย้าแหย่ กวนใจให้ร่างบาง โกธรอยู่บ่อยๆ
ตอนนี้ที่พวกเขากำลังนั้งรถตู้กลับมาจากการถ่ายทำ Star king พวกเขาที่นั้งอยู่เบาะหลังสุดของรถ พี่ทงเฮที่พยายามนั้งหันหน้าเข้าหากระจก ไม่ยอมที่จะหันมาพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ต่อให้เขาอยากจะอธิบายอย่างไงตอนนี้พี่ทงเฮก็คงไม่อยากรับฟัง อีกอย่างเขาเองก็เกรงใจพวกพี่ๆ พวกเขาก็เหนื่อยกันมากแล้ว ไม่อยากให้มานั้งปวดหัวกับเรื่องของเขาอีก
ทงเฮที่ตอนนี้พยายามกลั้นน้ำตาไม่อยากให้มันไหลออกมา ความอ่อนแอเขาไม่อยากให้คนๆนั้นต้องรับรู้ เขารู้ว่ามันคือการแสดง แต่เขาก็สิทธิ์ที่จะหึงหวงไม่ใช่หรอ?
ภาพที่คยูฮยอนร้องเพลงให้กับผู้หญิงคนนั้น ภาพที่สายตาของโจคยูฮยอนจ้องมองไปที่ผู้หญิงคนนั้น ภาพที่โจคยูฮยอนถูกผู้หญิงคนนั้นควงแขน ภาพต่างๆที่เกิดขึ้นในรายการ ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำเหล่าในหัวสมอง
พี่ๆที่ตอนนี้ต่างก็แยกย้ายกันลงไปเข้านอนเพื่อที่จะผักผ่อนกันแล้ว โจคยูฮยอนที่ตอนนี้พยายามกันไม่ให้ร่างบางหนีไป แต่ทำอย่างไงร่างบางก็จะขัดขืนวิ่งหนีเขาให้ได้ คยูจึงตัดสินใจอุ้มร่างบางพาดบ่า และพาร่างบางไปที่ห้องนอน
“ปล่อย…. ปล่อยเซ่…. โจคยูฮยอน!”ร่างบางที่โวยวายไปมา คยูจึงตัดสินใจ โยนร่างบางไปบนเตียง
“พี่งทงเฮ พี่โกธรอะไรผม มีอะไรก็พูดออกมา” ร่างบางที่ยันตัวเองลุกขึ้นมา พร้อมๆกับที่จะออกจากสถาณการณ์นี้ให้ได้ จึงพยายามที่จะเดินออกจากห้อง
“พี่ทงเฮ ทำเป็นนี้ ไม่น่าระ….”คยูที่รั้งข้อมือของร่างบางไว้ เขาไม่ให้พี่ทงเฮหนีไปไหนหรอก
“ไม่น่ารัก ก็อย่ามารักสิ …..เลิกกันไปเลยไหม!”ทงเฮที่เอ่ยขึ้นพร้อมๆกับหันหน้ามาประจัน กับร่างสูง แต่ก็ต้องหน้าเสีย เพราะคยูในตอนนี้ แววตาที่ตัดพ้อ พร้อมๆกับปล่อยมือของร่างบางให้เป็นอิสระ
ทงเฮก็เริ่มได้สติว่าเขาได้พูดสิ่งที่ไม่สมควรพูดออกไปแล้ว
“คะ คยู”ร่างบางที่ตอนนี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เผ่วเบา คนตรงหน้าเขาไม่เคยนิ่งขนาดนี้ ต่อให้เขาโกธรอย่างไง คยูก็มักจะมาง้อ มาคลอเคลียไม่ห่าง แต่ตอนนี้ร่างสูงนิ่ง นิ่งเกินไป
“อาจจะเป็นเพราะ ผมรักพี่มากเกินไป ความรู้สึกของผมมันเกินจะมีมากจนพี่รับไว้ไม่หมด……. อาจจะเป็นเพราะผมมาตื้อพี่ทุกๆวันจนพี่รำคาญเลยคบๆกับผมไป…….อาจจะเป็นเพราะพี่ไม่เคยรักผม เหมือนที่ผมรักพี่…… บางที่ถ้าเราเลิกกันมันอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด…….”
เขาไม่โกธรหรอกที่ร่างบางจะบอกว่า เลิก ได้อย่างไม่ลังเล เพราะตั้งแต่แรกๆแล้วที่เขาเป็นฝ่ายตื้อร่างบาง ตั้งแต่แรกๆแล้วที่เขาเป็นฝ่ายบอกรักร่างบางทุกๆวัน เขาไม่โกธร ไม่เคยโกธรเลยที่มันจะไม่มีคำว่า รัก หลุดออกมาจากปากของร่างบาง
“แต่ผมจะบอกให้พี่รู้ความรู้สึกของผมมันไม่เคยเปลี่ยนไป ผมเคยบอกรักพี่อย่างไง จนตอนนี้ผมก็ยังคงรักพี่ไม่เปลี่ยนแปลง .........สิ่งๆนี้ มันเต้นเพราะพี่ ผมไม่รู้ว่าถ้าวันนึงมันขาดพี่ไป มันจะหยุดเต้นไหม? .........ความรักของพี่เป็นสิ่งที่หล่อเลี้ยงให้มันเต้น แต่สิ่งๆนั้นของพี่มันยังคงเต้นได้ ถ้าหากขาดผมใช่ไหม?”
………..สิ่งๆนั้นของผมคือ หัวใจ….. ร่างสูงที่ยกมือของร่างบางมาวางไว้ตรงหัวใจ รู้สึกใช่ไหมว่ามันเต้นช้าลง แต่มันกำลังจะหยุดเต้นเพราะสิ่งที่พี่ทำ
พี่ไม่เคยแคร์ผม………………………………....เหมือนที่ผมแคร์
พี่ไม่เคยเข้าใจผม………………………….……เหมือนที่ผมข้าใจ
พี่ไม่เคยรักผม…………………………………..เหมือนที่ผมรัก
“ไม่ ไม่น่ะคยู พี่ ขะขอโทษ”ดวงตาที่พร่ามัวไปหมด หยาดน้ำตาที่มาคลออยู่รอบๆดวงตา ร่างบางที่พยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่ออยากจะมองใบหน้าที่เขาแสนรัก
แต่ยิ่งพยายามก็ยิ่งรู้สึกว่ามันพร่ามัว คนตรงหน้ากำลังจะจากเขาไปแล้ว มือที่ปล่อยให้เขาเป็นอิสระ ไม่น่ะ….. คยูฮยอน กลับมา… กลับมา -พันธนาการ- เขาไว้เหมือนเดิม…..
“อึก….อือๆ….”ร่างบางที่ตอนนี้ทรุดลงไปกับพื้นปล่อยโฮออกมา
“รัก..…. รักสิ พี่รักนายน่ะ"คำว่ารักที่มันพรั่งพรูดออกมาจากริมฝีปาก แต่มันยังคงไม่ดังพอที่จะทำให้ โจคยูฮยอนได้ยิน คนๆนั้นเดินจากเข้าไปแล้ว
เขารู้ว่าตัวเองนิสัยไม่ดี ปากแข็ง เอาแต่ใจ แต่เขาทนไม่ได้ ทนไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงคนไหนๆมาเกาะแกะนาย ทนไม่ได้ที่จะเห็นนายไปร้องเพลงให้ผู้หญิงคนไหนฟัง
อ้อมแขนที่แสนอบอุ่น…...อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว.…ที่ได้สัมผัส….
น้ำเสียงที่แสนอ่อนนุ่ม…..อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว……ที่ได้รับฟัง……
ดวงตาที่แสนอ่อนโยน.…อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว…..ที่ได้จับจ้อง…....
จุมพิตที่แสนอ่อนหวาน…อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว…...……ที่ได้ริมลอง…
ลีทงเฮรู้ดีว่าตัวเองเห็นแก่ตัว อยากให้ทุกๆสิ่งของโจคยูฮยอนเป็นของเขา อยากให้โจคยูฮยอนรักแต่เขามองแต่เขา ……..แต่เพราะรักมากจึงรู้สึกเช่นนั้นไม่ใช่หรอ?........
สิ่งที่ร่างสูงพูดว่าสิ่งๆนั้นของเขาจะยังเต้นได้ใช่ไหมถ้ามันขาดนาย ไม่…… ไม่เลย …….โจคยูฮยอน……. มันอยู่ไม่ได้ถ้าขาดนาย …………ชั้น….ขอโทษ
๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐๐
ตั้งแต่วันนั้นนี้ก็ผ่านมา 3 วันแล้ว ร่างสูงแทบจะไม่พูดคุยกับเขาเลย แต่ถ้ามันจำเป็นต้องพูดจริงๆก็จะตอบออกไปอย่างห่างเหิน
คนๆนั้นไม่มีวันให้อภัยเขาแล้วใช่ไหม? …….เขารู้ว่าตัวเองผิด…… แค่เห็นคนตรงหน้ามีผู้หญิงมาชอบ เขาไม่พอใจ เขารู้ว่ามันเป็นการแสดง ในรายการ Star king ที่คยูร้องเพลง you are so beautiful
แต่ทำไมจะต้องทำหน้าจริงจังอย่างนั้น………. ทำไมจะต้องร้องด้วยเสียงอ่อนนุ่มขนานนั้น ……….แล้วทำไมเวลาที่ผู้หญิงคนนั้นมาควงแขนทำไมนายไม่สะบัดออกไป………. ทำไมจะตองทำหน้าตาเขินอายเวลาถูกแซว……….
“ทงเฮนาย OK น่ะ”เสียงฮึนฮยอกที่เอ่ยถามขึ้น ตั้งแต่ทะเลาะกับมัคเน่วันนั้น ทงเฮก็เอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายมาหาเขากลางคืนไม่เป็นอันกินอันนอน
“อือ ชั้นไม่เป็นอะไรซะหน่อย”น้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเหมือนร่าเริง เขาไม่อยากให้ต้องมาคอยเป็นห่วง
“นายไม่ต้องไปซ้อมเต้นหรอกน่ะ เดี้ยวชั้นไปบอกพี่ลีทึกให้”ไม่ไหวหรอกอย่างกับซากศพอย่างงี้ ไปแล้วก็ใช่ว่าจะไปเต้นได้
“อือ ขอบใจน่ะ”ร่างบางที่ตอนนี้นั้งชันเข่าอยู่บนเตียงพยายามที่จะกลันน้ำตาไว้ไม่ให้มันไหลออกมา….คนๆนั้นจะเป็นห่วงเขาบ้างไหม?......... คิดถึงกันบ้างหรือเปล่า?........ ทั้งๆที่อยู่ห่างกันไม่มาก ทั้งๆที่อยู่บ้านเดียวกัน แต่แทบจะไม่ได้เจอกันเลย……….
การอดหลับอดนอนที่ถูกสะสมมาหลายวัน ทำให้ร่างบางเพลียหลับไปทั้งน้ำตาที่นองหน้า……….
ใครบางคนที่เข้ามาในห้องยันตัวเองให้เข้าไปในผ้าห่ม กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ถ่ายทอดความอบอุ่นไปให้ นิ้วมือที่เกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้า ลากนิ้วมือลงไปแตะที่ดวงตา…
ตลอดเวลาต้องคอยหักห้ามใจแค่ไหนที่จะไม่หันไปสนใจพี่ทงเฮ แต่ทำไม่ได้ คนตรงหน้าช่างมีอิทธิพลกับเขาเหลือเกิน ยิ่งรู้ว่าคนตรงหน้าเขา ไม่เป็นอันกินอันนอน เขายิ่งรู้สึกสบสน อยากจะมาหา อยากจะมากอดให้หายคิดถึง แต่ก็ต้องหักห้ามใจไว้
แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้ว อยากจะทำตามที่หัวใจเรียกร้อง คยูที่ต้องนี้จับจ้องไปที่ใบหน้าที่แสนคิดถึง ยิ่งมองใบหน้าของร่างบางก็ยิ่งทำให้ใจกระตุก …..ผมทำร้ายพี่ใช่ไหม?.......
ดวงตาที่บวมเปล่ง ใบหน้าที่ถูกหมองคล้ำไปถนัดตา แต่ก่อน ใบหน้านี้ มักมีแต่ความสดใสร่าเริง มักจะมีรอยยิ้มอยู่ตลอดเวลา……พี่ทงเฮ ผมขอโทษ……
ร่างบางที่กระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น ความอบอุ่นที่เขาโหยหา อ้อมกอดที่แสนคุ้นเคย เขากำลังฝันไปใช่ไหม? และถ้านี้คือความฝัน เขาก็อยากจะให้หยุดช่วงเวลานี้ไปนานๆ
“คยู”ถ้าหากเขาเอ่ยเรียกในความฝัน นายจะตอบชั้นกลับใช่ไหม? นายจะยกโทษให้ชั้นหรอเปล่า?
“ครับ”ร่างบางที่ตอนนี้กระพริบตาถี่ๆ พยายามจ้องมองไปที่ใบหน้า สิ่งที่ปรากฏมา มันช่างชัดเจนนักใบหน้าที่แสนอ่อนโยน
ไม่จริงใช่ไหม? ใช่นายจริงๆหรอ? ทงเฮที่ยกมือขึ้นมาวางลงไปที่แก้มของร่างสูง จับจ้องราวกับจะพิสูจน์ว่า เขาไม่ได้ฝันไป
“คยู”ไม่ไหวแล้วน้ำตาเจ้ากรรมมันพาลจะไหลอกมา
“อึก อือ คยู ชั้นขอโทษ”ร่างบางที่ตอนนี้พร่ำแต่คำขอโทษต่างๆนาๆ
“ครับ”โจคยูฮยอนที่จับมือของร่างบางไว้พลางจับจ้องไปที่ดวงตาคู่สวย
“หยุดร้องน่ะ ไม่เอาอย่าขี้แยน่ะ คนดี”น้ำเสียงที่อ่อนโยน พลางใช้นิ้วมือเกลี่ยน้ำตาออกจากดวงตาคู่สวย
“ยกโทษให้ชั้นแล้วใช่ไหม?”
“ผมไม่เคยโกธรพี่ พี่ก็รู้ว่าผมไม่มีทางโกธรพี่ลง”คยูที่บีบไปที่จมูกของคนขี้แย พลางจับให้ทงเฮลุกขึ้นมานนั้ง
“ไม่ อึก นายจะโกธรชั้น จะด่าชั้นย่างไงก็ได้ แต่อย่าทำเมินชั้นแบบนี้อีกได้ไหม? ชั้นทนไม่ได้”น้ำตาที่พรุ่งพรูดเต็มไปหมด
“ผมต่างหากที่ทนไม่ได้ ผมบอกแล้วใช่ไหม ว่าตรงๆนี้ของผมมันเต้นเพราะพี่”คยูที่เอามือของร่างบางมาทาบไว้ที่อก
“คยู ครั้งที่แล้วที่นายถามชั้นว่า ตรงๆนี้ของชั้นมันจะยังคนเต้นได้ถ้าไม่มีนายใช่ไหม”ทงเฮที่ยกมือของร่างสูงมาทาบไว้ที่อกตัวเอง
“ไม่ มันจะเต้นไม่ได้ถ้าขาดนายไป นายรู้สึกใช่ไหมว่าตอนนี้มันเต้นแรงมาก…… มันเต้นเพราะนายอย่างไงล่ะ ……นายเข้าใจใช่ไหม”น้ำตาที่ตอนแรกมันเหือดแห้งไปแล้วกลับขึ้นมาจุกอยู่ที่อก
“ชั้นรักนาย”คำบอกรักด้วยน้ำเสียงอู้อี้ไม่น่าฟัง แต่กลับทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรง จนทำให้ต่างก็สัมผัสได้
“รัก…… ผมรักพี่”คยูที่ตอนนี้ยกมือของร่างบางขึ้นมาจุมพิต ความรู้สึกของเรา….ตอบสนองซึ่งกันและกันแล้วใช่ไหม?
“คยู…อึก….อือ…..”ทงเฮเองก็ยกมือของคยูขึ้นมาจุมพิตเช่นกัน ตอนนี้เขารู้สึกถึงน้ำอุ่นๆที่มันไหลลงมาที่มือของเขา คนตรงหน้าหลั่งน้ำตาเพราะเขา ขอโทษที่ไม่เคยบอกถึงความรู้สึกออกไป ขอโทษน่ะ
“คยู ขี้แย!!”ทงเฮที่จงใจ พูดจี้ใจดำของคยู แต่เขาก็รู้ตัวว่าตัวเองไม่ได้ต่างอะไรกันเลยหน้าตาที่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยหยดน้ำตามากมาย
“พี่ทงเฮ ก็ เอาแต่ใจ ขี้งอน แถมขี้หึงด้วย”ใช่สิ่งที่คยูพูดน่ะมันไม่ผิดหรอก ไม่ผิดเลย!
ทงเฮที่ตอนนี้เริ่มหน้างอนิดๆ เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าจะงอนแล้วน่ะ คยูเห็นอย่างนั้นก็ต้องหัวเราะขึ้นมาทันที เขาชอบแกล้งพี่ทงเฮ เวลาพี่ทงเฮงอนแล้วจะน่ารักมากๆ แล้วที่สำคัญเขาเองก็ชอบง้อ ซึ่งตัวเขาเองก็คิดว่ามันเป็นความคิดที่ออกจะดูพิลึกเหมือนกัน!!
แต่เขาว่ากันว่า ยิ่งคนเรามีปฏิกิริยาต่อคำพูดของเราเท่าไหร่ ก็แสดงว่าคนๆนั้น รักเรามากไม่ใช่หรือ?
และเขาก็คิดว่ามันไม่แปลกอะไร เพราะถ้าพี่ทงเฮงอนเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งแปลว่าเขารักเรามากเท่านั้นไม่ใช่หรอ?
You are so beautiful………to me
You are so beautiful……………………to me
Can’t you see
Your everything I need
You are so beautiful……….…to me
“พี่ไม่รู้สึกเลยหรอ ว่าวันนั้นผมร้องเพลงนี้ให้พี่ พี่สวยมาก….. มากเสียจน….ผม…หลงรัก”เสียงร้องที่อ่อนนุ่ม นุ่มยิ่งกว่าที่คยูร้องในรายการนั้น เสียงเปียโนที่บรรเลงช่วยขับกล่อมให้เพลงดูมีชีวิตก็จริง แต่ลีทงเฮกับคิดว่า หากไม่มีเสียงใดๆมาแทรกระหว่างที่ร่างสูงร้อง กลับไพเราะยิ่งกว่า……
คยูที่ตอนนี้กระชับอ้อมกอดร่างบางจากข้างหลัง พร้อมๆกับเอ่ยบทเพลง…..ให้ยินกันแค่ 2 คน
You are my everything....................... nothing your love won't bring
My life is yours alone....... the only love I've ever known
Your spirit pulls me through when nothing else will do
Every night I pray on bended knee
That you will always be my everything
อ้อมแขนที่แสนอบอุ่น…...…...อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว.………ที่ได้สัมผัส…….….
น้ำเสียงที่แสนอ่อนนุ่ม………..อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว…….…ที่ได้รับฟัง………...
ดวงตาที่แสนอ่อนโยน..………อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว………..ที่ได้จับจ้อง…......
จุมพิตที่แสนอ่อนหวาน………อยากให้เป็นของชั้นคนเดียว…...……ที่ได้ริมลอง………
เหมือนกับที่ทุกๆสิ่งของลีทงเฮเป็นของโจคยูฮยอนตั้งแต่แรกที่เราได้…….พบกัน
My Everything …….
พวกเราเป็นของกันและกัน บทเพลงของทั้ง 2 คน
JoKyuHyun ‘n’ LeeDongHae
…………………………………………………………………………..
…………………………………………
……………………
.
The End!!!
…………………………………………………………………………………….
Sp Talk #2
555 ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความหมั่นไสโจคยูเล็กๆน้อยๆ ช่วงนี้เสน่ห์แรงไปไหม? ผญ มาติดตรึม เลยอยากที่จะแต่งให้ โจคยูเจ็บน่ะ ให้ทงเฮ งอนเยอะๆ แต่ไหงๆมาๆทำไมกลายเป็นว่า โจคยูงอนแทนล่ะ แต่สุดท้ายคยูก็เป็นฝ่านมาง้อไม่ใช่หรอ 5555 ถ้าอ่านดีๆก็จะรู้เนอะว่า โจคยูรักลีทง ขนาดไหน? รักมากอ่ะ!!!
อิอิ อีกอย่าง อ่านแล้ว สังเกตกันไหมใครตกหลุมรักใครก่อนกันแน่??
โจคยูพูดว่า-------พี่ทงเฮคือทุกๆอย่างของเขา……….. ชีวิตของเขาเป็นของพี่ทงเฮตั้งแต่วันแรกที่เขารู้ว่าตัวเองรู้สึกเช่นไร……..พี่ทงเฮที่รักของผม…….
แต่ลีทงพูดว่า----->เหมือนกับที่ทุกๆสิ่งของลีทงเฮเป็นของโจคยูฮยอนตั้งแต่แรกที่เราได้…….พบกัน
เอิ๊กๆ หมายความว่า ทงเฮชอบคยูก่อนน่ะ แต่ว่า ปากแข็งไง อิอิ
ป.ล. ตอนแรกกะว่าจะให้เพลงใดเพลงนึงเด่นน่ะ แต่ทำไม่ได้ เลยเอา 2 เพลงมาแต่งรวมกันซะเลย my everything อ่า เพลงรักของคยูเฮ >///<
ส่วนเพลง you are so beautiful ก็แบบเพราะอ่า เสียงโจคยูไม่ไหวจะทน!! งี้นุ่มสุดๆ อิอิ
...........................................
เอิ่ม จะมีใครเข้ามาบ้างเหน่อ?
บล็อค ยังตบแต่งอะไรไม่เป็นเลย 555 เน่าสนิท
ฟิคก็ เอิ่ม อยากจะเอามาลงฉลองไปงั้นล่ะ
คงไม่มีใครเข้ามาหรอก T^T
อืมๆๆ
รักคยูเฮ มากมาย?
edit @ 25 Apr 2009 17:38:51 by lucky1309
edit @ 25 Apr 2009 17:47:13 by lucky1309
edit @ 25 Apr 2009 19:28:37 by lucky1309
